| Bladzijde | 01 |
10 |
20 |
30 |
40 |
50 |
Ook altijd een mooi plaatje is een geologische kaart, in dit geval die van noord-oost Soedan, waar een gedeelte van mijn onderzoek zich afspeelt (met dank aan de Saudi-Sudanese Red Sea Joint Commission, Jeddah, en het Bureau de Récherches Géologiques et Minières, Orléans).
Voor mijn eerste project in zowel de 'Nieuwe Wereld' als op het zuidelijk halfrond had ik mij terdege voorbereid (met dank aan het Instituto de Investigaciones Geologicas en de Impressa Nacional del Petroleo).
De Atacamawoestijn, in het noorden van Chili, is één van de droogste plaatsen ter wereld. Het landschap wordt doorsneden door diepe valleien, uitgeslepen door smeltwater vanaf de Andes. Slechts één van deze groene, vrijwel onzichtbare stroken bereikt de Stille Oceaan. De rest, zoals de Tarapacavallei, valt ver daarvoor droog.
Zelfs een zware aardbeving kon ons niet tegenhouden om in juli 2005 te zoeken naar sporen van de Tiwanaku en de Inka in de Tarapacavallei (in de Atacamawoestijn in het noorden van Chili).
We vonden in Tarapaca niet alleen enkele dorpen en vele mysterieuze figuren in het zand (geoglyfen), maar ook een aantal typisch Zuid-Amerikaanse mummies.
Aan het eind van elke dag reden we van onze opgraving terug naar huis, in San Lorenzo de Tarapaca: eerst de vallei uit en weer in, dan door de rivier en het laatste stukje over een asfaltweg.
| Brieven |
Op reis | HOME | Stamboom |
Meer foto's |